Najnovije blog objave

Vraćam se u svoj rodni grad posle trideset godina. Srećna ali pomalo nesigurna, zbunjena sve mislim uzeće me neko za ruku i vratiti tamo odakle sam došla.
Hodam po ulicama bez cilja, tek tako, da osetim blagodet slobode, širine, gužve, da uživam u šuštanju lišća, cvrkutu ptica, kreketanju žaba.
Raširenih ruku vrtim se u krug kako bih što više udahnula ovog divnog vazduha...sedam na obalu reke i pitam se ...šta ja tu radim? Zar nisam do juče bila tužna, nezadovoljna,

Danas je Dunav bio moj jedini prijatelj.
Da ,njega sam izabrala, on samo sluša, ne savetuje, ne pametuje samo se ponekad zatalasa...znam to je znak da me razume.
Sedoh skroz dole na zadnju stepenicu, kako bih ga dodirnula, pomilovala zahvalna jer me trpi , jer me razume...znam uvek me čeka, oseća on kada mi je potreban.
Tu, sasvim, blizu kao vojnici stoje ribolovci smireno zabacujući mamac, ne vide me čini mi se...pa da, oni zato i dolaze, pecaju to je njihov svet. Šta je njima

Moja ravnica


Možda su tragovi ostali
na putu
povratak da čekaju
umornog koraka
oborenog pogleda
putuje...
Tišina polja ne postoji
od zuja nad rascvetanim
Suncokretima
oslikana krilca trepere
u pokretu presretanja
vremena upletena u kike
ukrašene mašnicama
nalik leptiru...
Vrtlog podiže nezadrživo
misao odlutala
uplašeno se skriva

NE MICEMO SE.
NE DISEMO.
NE POSTOJIMO VISE.
SAMO TRAJEMO VEZANI
BESPOTREBNIM
SKUPO PLACENIM
STVARIMA...
U OVOM VREMENU KADA SE SVE PLACA.SVE CAK I SMRT.
NIKADA NIJE BILO TEZE ODLUCITI SE
IZMEDJU OGOLJENOG ZIVOTA BEZ BUDUCNOSTI
I SMRTI KOJA OGOLJAVA SVE ONO STO ZA NAMA OSTAJE...

sanja-kohili.blog

DOBRA PESMA MOZE POMOCI U LOSIM VREMENIMA...
MOZE SPASTI COVEKA.
KO TO NE ZNA,
ILI NIKAD NIJE BIO U GOVNIMA,
ILI NAPROSTO NIJE COVEK..

sanja-kohili blog

Za život je dovoljno i pola srca..

Kćerka mirno spava u krevetu u svojoj sobi, sin se nemirno prevrće na krevetu u našoj sobi dok suprug iskušava svoje strpljenje u noćnoj smjeni.

Ja sjedim za kompom i danas, na svoj rođendan, prisjećam se uspona i padova u protekle dvije godine..

Možda se to nekima čini sebično ili egoistično, no ja sam priželjkivala da se moj sinček rodi na moj rođendan, 15.12.2011.. Sjećam se kako sam taj dan plesala

Во распуканата празнина, секогаш се раѓа најубавата приказна. Нема потреба од многу ентериерски кажувања. Во нејзината одаја сме сами, јас и јас. Зад нас, е некаков пејзаж што ме потсеќа на времето кое задолжително ќе ги брои календарските големини, од еден до триесет, со ниет

zosim kaže:

VUČICI IZ SNA


Krenimo
Bez oklevanja
Slepim kolosekom
Zatravljenim senkama vozova
Gologlavi i bosi
Kroz pusta naselja Đorđa de Kirika
Obodreni sa Mlečnog Puta
Fugama Baha
Ruku pod ruku
Sa željema zatomljenim
Daćemo oduška tragovima
Držaćemo Vreme
Za rep

Tvoj Zosim



Zosim Popac

&

огледалата се без резон,
нивните причини се познати,
се’ е реприза на исти прашања
и блудни одговори.
...
еден ден ќе се сретнеме
зад нивната опачина.
немирот на светот ќе биде
во некој друг стих.
...
ќе останат ветриштата
и нивниот рев да раскажат
за нашите чекања на прагот
од векот кој сме го преспале
за некои сто години – заблуда.

n.t.s.

zosim kaže:

MESEC IZMEĐU OSMEHA


Mesec između osmeha
i grča tvrdoglavi
majstor preteranih zanosa
zarad tragedije
giljotina nad glavom muva
dečak tradicionalista
otkida joj krilca na stolu
mrve vino provocira
stihove kroz trnje


Zosim Popac