Manastiri Srbije

[DanijElla]

Manastir Divša (Đipša)

Manastir se nalazi na zapadnom ogranku južnog obronka Fruške Gore u blizini sela Vizić. Manastirska crkva je posvećena sv.Nikoli.Prema predanju manastir je osnovao despot Jovan Branković krajem 15.veka. Prvi pouzdani podaci se međutim nalaze u turskim dokumentima iz druge polovine 16.veka.Početkom 18.veka Divša je zabeležena kao metoh manastira Kuveždina.Stara manastirska crkva je obnovljena 1744.a najobimnije građevinske promene na crkvi su izvedene 1764.Tada je dozidana priprata i zvonik sa zapadne strane crkve.Ikonostas je slikao Teodor Gologlavac 1754.U Drugom sv.ratu manastir je teško oštećen a ikonostas demontiran .manastir je delimično obnovljen a čine ga crkva i spratni konak severno od nje

[ZOE]

Manastir Gradac

Manastir Gradac je podigla (1270. godina) Jelena Anžujska, žena kralja Uroša I, koji je želeći da je zadivi svojom zemljom naredio da se kraj puta kojim će proći zasadi jorgovan. Manastir se nalazi na obodu šumovitih padina Golije, na zaravni iznad reke Brvenice, 12,5 km zapadno od Brvenika. Crkva je posvećena Blagovestima Presvete Bogorodice.

[SQUAW]

MANASTIR LJUBOSTINJA

Manastir: ženski
Stanje: aktivan

Manastir Ljubostinja se nalazi u blizini Trstenika i 17 km južno od Vrnjačke Banje. Smešten je u dolini male planinske reke (Ljubostinjska reka).

Posvećen je Uspenju presvete Bogorodice. Manastir je građen od 1388. do 1405. godine. U Ljubostinji su sahranjene kneginja Milica, žene kneza Lazara i monahinja Jefimija, koje su se posle Kosovske bitke ovde zamonašile sa brojnim udovicama srpskih vlastelina izginulih u bojevima na Marici i Kosovu polju. Danas je Ljubostinja ženski manastir koji čuva i održava oko pedeset monahinja. Za vreme Kočine bune iz manastira ljubostinje je narod pozvan na ustanak. Posle propasti bune Turci su zapalili manastir da bi se osvetili Srbima. Tada je većina fresaka uništena. Takođe kada je manastir zapaljen otkrivena je tajna riznica koja je bila sakrivena u manastirskom zidu iza ikone u kojoj je kneginja Milica sakrila svoje blago. Među opljačkanim blagom nalazila se i kruna kneza Lazara koja se danas nalazi u Istanbulu.

Manastir Ljubostinja je trikonhalne osnove razvijenog tipa sa kupolom i pripratom. Zidan je pritesanim kamenom, dok su fasade premalterisane i islikane tako da imitiraju zidanje kamenom i opekom. Manastir je građen u Moravskom stilu. Graditelj je protomajstor Rade Borović, čije se ime nalazi na pragu prolaza iz priprate u naos. Živopis je samo delimično sačuvan, rađen je u dva navrata. U priprati se nalaze portreti kneza Lazara i kneginje Milice koje je načinio jeromonah Makarije. Od slikarskih dela sačuvana su još: "Veliki praznici", "Stradanja", "Čuda"... U crkvi se nalazi i veoma vredan ikonostas koji je 1822. godine oslikao Nikola Marković.

I meni najlepši deo cele priče :

Po predanju Kneginja Milica je podigla hram na mestu gde je prvi put srela Kneza Lazara na dan Svetog Stefana.

[silvia]

Jazak

Manastirska crkva je posvećena sv. Trojici. Manastir je osnovan 1736. ktitorstvom bogatih građana Novog Sada, Baje, Osijeka, Šida i Šašinaca. Crkva sa tradicionalnim arhitektonskim oblicima srednjovekovne srpske sakralne gradnje završena je 1741. Visoki barokni zvonik izgrađen je 1803. Trostrani manastirski konaci građeni su između 1736. i 1761. Ikonostas je slikao Dimitrije Bačević 1769. Manastirski kompleks je obnovljen između 1926. i 1930.
U Drugom svetskom ratu stradali su samo manastirski konaci. Manastir je delimično obnovljen.

[Tami80]

ЛЕЛИЋ
Ово је један од најновијих, али уједно и најлепши и најбоље организованих манастира у Србији. Ктитор цркве, као и манастирских објеката је владика Николај Велимировић коме је пуно помагао његов отац Драгомир. Црква је освештана на Преображење 1929. год. Владика Николај се упокојио 18.03.1956. год. и сахрањен је у Либертвилу крај Чикага. Његове мошти су пренете из Америке 12.05.1991. год. и налазе се у лепом ћивоту уз јужни зид наоса. Тога дана била је велика светковина у српском народу, и од тада, ово је место ходочашћа.

[TVO.JA_]

Privina glava

Nedaleko od Šida, nalazi se aktivan ženski manastir. Prema jednom predanju on je najstariji na Fruškoj gori i sagrađen je još u XII veku, a sa više verovatnoće se smatra da je sagrađen tokom XV veka i njegova gradnja se vezuje za Brankoviće.

Sudeći po predanjima (doduše veoma nesigurnim) manastir Privina Glava jeste najstariji od svih manastira koji su sagrađeni na Fruškoj gori. Njegovo poreklo ide u XII vek tako da se izgradnja ovog manastira pripisuje nekom lokalnom vlastelinu koji se zvao Priva ili Priba. Kako se ne zna ko bi mogao biti taj Priba, a ne postoje ni bilo koji drugi podaci koji bi sve to potkrepili, to ovakvo predanje za sada ostaje tek legenda.

O tome kako je manastir dobio ime opat Bonini (1702) navodi jednu veoma interesantnu legendu: "Stariji ljudi iz ovog mesta pričaju da su čuli da je despot Srbije Vuk Branković dao ne malu sumu novca za gradnju ove crkve i manastira. Trebalo je da bude glavni u Sremu, kojim je tada Branković vladao, budući da je bio pravoslavni i on, i njegovi prethodnici, i naslednici. Pošto su graditelji s novcem pobegli, lopovi su ih na narečenom mestu ubili. Po tome je mesto nazvano Privina Glava, tj. prebijena glava". Danas se misli da je manastir sagrađen tokom XV veka, a (kao i većina fruškogorskih manastira) i ovaj se vezuje za porodicu Branković. Takva verzija o nastanku manastira ima daleko više verovatnoće nego ona da je njegov osnivač vlastelin Priba, tim više što je okolina gde se nalazi manastir nekada pripadala pripadnicima porodice Branković.



Manastir Privina (Pribina) glava sa crkvom posvećenoj arhistratizima Mihailu i Gavrilu osnovao je, prema predanju, vlastelin Priba (Priva) u 12. veku. Po drugom, prihvatljivijem predanju, osnovali su ga sremski despoti Brankovići krajem 15. veka. Prvi sigurni podaci datiraju iz 1566/7 godine. Na mestu stare, između 1741. i 1760. godine podignuta je današnja crkva, po uzoru na hram Novog Hopova. Konaci su građeni između 1753. i 1771. godine, a današnji oblik dobili su u drugoj polovini 19. veka. Ikone na ikonostasu, prestolima i zidne slike u centralnom delu crkve izradio je 1786/91. Kuzman Kolarić.

[nenad.bds]

VOJLOVICA - Pančevo

Manastir Vojlovica nalazi se severoistočno od Pančeva, u krugu Rafinerije "Pančevo", na oko 5,5 km prema Starčevu, i na 4 km od ušća Tamiša u Dunav.



Prema predanju sagrađen je 1393 godine. Manastir je nekoliko puta paljen i obnavljan. Njegova osnova pripada raškoj školi. Pominje se u mnogim ranim dokumentima i pretstavlja jedan od najstarijih arheoloških spomenika Pančeva
Prvi put na posredan način Vojlovica je zabeležena 1530 god. Reč je o najstarijem pouzdanom pomenu današnjeg Pančeva, za koji se navodi da potiče iz manastira Vojlovica. Najstariji sigurni pomen manastira Vojlovica potiče iz 1542. Za vreme drugog svetskog rata, do internacije u logor Dahau, u Vojlovici je bio zatvoren zajeno sa svojim saradnicima, tadašnji srpski patrijarh Gavrilo Dožić.

Manastir sa crkvom i brojnim bratstvom stradali su 1716 godine prilikom povlačenja Turaka iz ovih krajeva. Za vreme austo-turskog rata, 1738 god, crkva je ponovo stradala. U vreme rata sa Turcima 1788 manastir je nastradao. Crkva i zgrade konaka porušeni su i spaljeni. Verovatno, u poslednjim decenijama prošlog veka, osmostrano kube, zidani poluobličasti svod i polukalotanad oltarskim prostorom, kao i svodovi nad pravougaonim pevnicama, stradaju.



Godine 1738. crkva je nakon stradanja iste godine obnovljena. Do veće obnove došlo je, za vreme igumana Pajsije Milutinovića. 1752 on je uz crkvu prizidao današnju predpripratu dužine tri i po hvata (oko 6,65 metara). Posle stradanja 1788 tek 1791 iguman Nikanor opravlja crkvu i konake u dužini od 13 hvati (oko 24,65 metara). Pod upravom igumana Joanikija Miljkovića, nastojatelja manstira postao 1796, konaci su dozidani a crkva ukrašena iznutra. Ovaj iguman je 1808 pomenut i kao jedne veće ikone na platnu.
Današnja časna trpeza, od mermera, potiče iz 1816 godine.



Visoki zvonik sa delom nove priprate prizidan je uz crkvu (Pajsijevu pripratu) 1836 godine.Iz 1841 godine potiče novonačinjeni ili nazidani konak na zapadnoj strani.1890 godine na manastirskom posedu osnovana je mala "kapela nad vodenicom" koja i danas postoji.





Konačni izgled zgrade manastirskih konaka dobile su doziđivanjem i prepravkama iz 1909-11 godine, što potvrđuje i sačuvani situacioni plan iz tog vremena. Manastir je posednji put obnovljen i rekonstruisan u periodu 1981-88godine.

Postoji nekoliko predanja o nastanku manastira Vojlovica:
- manastir je osnovao despot Stefan Lazarević, sin Kneza Lazara, kada se osamostalio i dobio od Ugarske upravu nad Beogradom i Mačvom;
- Manastir Vojlovicu su osnovale posle bitke kod Lebana, izbeglice prešavši Dunav sa Nikolom Skobaljićem, vazalom despota Stefana. Predanje je vezano za kraj XIV veka, moguće oko 1393 godine. Pomenuti preseljenici poneli su sa sobom ikonostas manastira Vojlovica, po kojem je današnji manastir dobio svoje ime.
-Predanje sa kraja XVIII veka kaže: da je manastir Vojlovica sa crkvom posvećenom arhistratizima Mihajlu i Gavrilu (od pečene opeke u obliku krsta) osnovao 1405 godin
e despot Stefan Lazarević.
-Za istu 1405 godinu vezana je i legenda da su manastir osnovali srpski monasi, prebegli iz južnih krajeva u Ugarsku i potpomognuti od despota Stefana Lazarevića.



Snimci su iz posete 2o. aprila 2008.

[nenad.bds]

Manastir Mesić

Manastir Mesić je ženski manastir Srpske pravoslavne crkve u banatskoj eparhiji.



Seoce Mesić - na istoimenom potoku - je desetak kilometara od Vršca. Verovatno je naše najistočnije mesto. Manastir je stotinak metara od ulaza u selo.

Jedan je od najznačajnijih manastira u jugoistočnom Banatu, nastao najverovatnije u XV veku, mada ga po lokalnoj legendi osniva 1225. godine Arsenije Bogdanović Hilandarac koga je lično Sv. Sava postavio za igumana manastira. Druga verzija ima najviše verovatnoće, naime po njoj je manastir Mesić osnovao Jovan Branković, poslednji iz loze Brankovića, krajem XV veka. Prvi pisani dokumenat koji pominje manastir Mesić je katastig Pećke patrijaršije iz 1660. i 1666. godine.



To je vreme osnivanja prvih srpskih manastira na teritoriji južne Ugarske tokom XV i XVI veka, u vreme velikih migracija srpskog naroda u ove krajeve. Takođe, iz ovog dokumenta se saznaje da je Mesić bio rezidencija vršačkih episkopa u vreme odmah nakon velike seobe, kada je privilegijama austrijskog cara Leopolda I potvrđeno postavljanje Spiridona Štibice za vršačkog vladiku. Manastir je rušen u nekoliko navrata 1716. i 1788. od strane Turaka ali i ubrzo obnavljan, drugi put trudom vršačkog episkopa Josifa Jovanovića Šakabente, kao i u zemljotresu 1892. godine kada je najviše oštećenja u manastirskom kompleksu imala sama crkva.





U crkvi posvećenoj Sv. Jovanu Preteči, nalaze se ostaci ranijih fresaka iz XVII veka (detalji u naosu), kao i freske koje su nastale u XVIII veku i koje karakteriše izvesna konzervativnost i oslanjanje na ranije srednjevekovno iskustvo i veliki otpor ka nastupajućoj baroknoj umetnosti.



Crkva je, kao i većina crkava u Vojvodini, pretrpela intervenciju u vidu dodavanja baroknih zvonika, koji kasnije menja svoj prvobitni oblik nastao po planu majstora Antona Blobergera.



Manastir u svojoj riznici čuva više vrednih rukopisnih i štampanih knjiga, kao i niz slika poznatih slikara kao što su Jovan Popović iz Opova ("Portret J.J.Šakabente"), Johan Tobias Kaergling, Arsenije Petrović, Pavel Đurković i drugih manje poznatih autora.



Tekst je iz Vikipedije; snimci iz posete 2004.