Etničko čišćenje Kosova !

[Petar II]

ETNIČKO ČIŠĆENJE KOSOVA (11)

Etničko čišćenje Kosova i Metohije od drugog svjetskog rata do danas (9)

Srbi su se iseljavali pod pritiskom

Veliki pritisak vršen je na visoko stručne kadrove u Elektroprivredi, Trepči, prerađivačkoj i prehrambenoj industriji, zdravstvu, sudovima, društveno-političkim zajednicama, nauci i kulturi

Prvi put posle oslobođenja, Savezni zavod za statistiku 1981. godine obradio je međurepubličke i pokrajinske migracije po nacionalnim obeležjima.

U desetogodišnjem periodu (1971-1981) sa Kosova i Metohije iselilo se 52.689 Srba i Crnogoraca. Najveći broj napustio je Pokrajinu pod pritiskom i terorom. Od toga su značajan broj visokostručni kadrovi - lekari, pravnici, ekonomisti, inženjeri, profesori i drugi. Naročito veliki pritisak na visoko stručne kadrove bio je u Elektroprivredi, Trepči, prerađivačkoj i prehrambenoj industriji, zdravstvu, sudovima, društveno-političkim zajednicama, nauci i kulturi. Od iseljavanja nisu bili pošteđeni ni zemljoradnici, pre svega u multietničkim sredinama, i viđeniji ljudi.

Period karakterišu značajne političke, društveno-ekonomske, socijalne i druge promene u Federaciji, Srbiji, a pre svega, na Kosovu i Metohiji.

Opstrukcije

Tokom osamdesetih godina prošlog veka Pokrajina se i dalje suočavala sa složenom političkom i bezbednosnom situacijom u kojoj pritisci na Srbe i Crnogorce nisu jenjavali. Proces iseljavanja pod pritiskom i terorom albanskih nacionalista i separatista, ne samo da se nije smanjivao, već se iz godine u godinu stalno povećavao. Platforma Predsedništva CK SK Jugoslavije o Kosovu i Jugoslovenski program o sprečavanju iseljavanja i povratku iseljenih nisu se ostvarili. U takvoj političkoj i bezbednosnoj situaciji javio se organizovan i javno izražen otpor Srba i Crnogoraca putem "Peticije 2011".

Propalo jednonacionalno trovanje, nemogućnost većih demonstracija, obustava rada separatistički pokret traži način i metod da stabilne političke i ekonomske prilike destabilizuje. Izlaz nalazi u opstrukciji rada Skupštine i Izvršnog veća Kosova. Pečat toj opstrukciji daje Izvršno veće Skupštine Kosova neradom i davanjem pojedinačnih članova veća albanske nacionalnosti. Taj nered prenosi se i na Skupštinu, njene organe i tela, pa do bojkotovanja rada pojedinih sednica veća.

Imajući u vidu sve ove činjenice i nemogućnost daljeg normalnog rada Skupštine njenih organa i tela, kao i Izvršnog veća, Skupština Republike Srbije 5. jula iste godine svojom odlukom suspenduje Skupštinu Kosova i njene izvršne organe. Od tog trenutka, pa do polovine 191. separatistički pokret i albansko stanovništvo vrše stalnu opstrukciju počev od privrednih organizacija, obrazovanja, zdravstva, kulture, sporta, pa do organa vlasti. U velikom broju radnih organizacija vrši se opstrukcija procesa rada i proizvodnje, u obrazovanju ne prihvataju se već usvojeni programi obrazovanja, koje je pre suspenzije usvojila Skupština Kosova, već se primenjuju separatistički programi, nastava na Univerzitetu Kosova na albanskom jeziku obavlja se van fakultetskih zgrada, akademici napuštaju Akademiju nauke i kulture, a sudije Vrhovnog i Ustavnog suda napuštaju svoja radna mesta. Takođe, i jedan deo zaposlenih u organima vlasti Pokrajine i opština samovoljno napušta svoja radna mesta.

U takvoj političkoj i društvenoj klimi u drugoj polovini devedesetih godina u Srbiji su organizovani višestranački izbori za Skupštinu Srbije i za Skupštinu Autonomne Pokrajine Vojvodine, ali ne i za Skupštinu Kosova i Metohije. Građani Kosova i Metohije birali su poslanike za Skupštinu Srbije. Najveći deo albanske populacije bojkotovao je izbore.

Bojkot

Često se postavljalo pitanje da li je bila greška što nisu organizovani i izbori za Skupštinu Kosova i Metohije. Većina smatra da to nije bila greška, ali neki misle da je trebalo organizovati višestranačke izbore i za Skupštinu Kosova i Metohije, jer bi znatan deo albanske populacije izašao na izbore. Time bi se konstituisala višestranačka multietnička Skupština, a kakav bi bio dalji tok događaja na Kosovu i Metohiji, ostaje kao velika nepoznanica.

U takvoj političkoj i društvenoj klimi u prvoj polovini 1991. u Jugoslaviji, a time i u Pokrajini obavljen je popis stanovništva. Albansko stanovništvo je skoro u potpunosti bojkotovalo popis. Svega oko dva odsto albanske populacije odazvao se popisu.

Popisom je procenjeno da na Kosovu i Metohiji živi 1.954.747 stanovnika, ili 23,4 odsto više u odnosu na prethodni popis (1981). Nacionalni sastav: Albanaca 82,3 odsto, Srba 19,0, Crnogoraca jedan odsto, Turaka 0,6, Muslimana 2,9, Roma 2,5 i kategorije "ostalo" stanovništvo 0, 7 odsto. U ukupnoj strukturi stanovništva povećano je učešće Albanaca za 4,9 i roma za 0,3 indeksna poena, dok je kod svih ostalih kategorija stanovništva došlo do smanjenja Srba 3,2, Crnogoraca 0,7, Muslimana 0,8 i kategorije "ostalo" stanovništvo 0,4 indeksnih poena.

Od ukupnog broja naselja (1.450) etnički čista nastanjena albanskim, muslimanskim i hrvatskim stanovništvom 756 ili 52 odsto. U odnosu na prethodni desetogodišnji period broj naselja povećan je za 108. U više od polovine naselja više nije bilo ni jednog Srbina i Crnogorca. Najveći broj ovih naselja je u Prizrenskom 179 ili 79,9 odsto, Kosovskom 233 ili 59,0, Pećkom 149 ili 48,0 odsto i Pomoravskom okrugu 83 ili 45,0 odsto. Najpovoljnija situacija bila je u Kosovsko-mitrovačkom okrugu, u kome su Zubin Potok, Zvečan i Leposavić imale većinsko srpsko stanovništvo. Broj naselja sa većinskim albanskim stanovništvom bio je 117 ili 55 odsto.

Multietničkih naselja sa većinskim albanskim stanovništvom bilo je 398 ili 27,6 odsto. U odnosu na prethodnu deceniju broj ovih naselja smanjen je za 95. Najveći broj multietničkih naselja je u Pećkom (118) i Kosovskom (114) okrugu.

KAČANIČKI USTAV

Delegati Skupštine Kosova albanske narodnosti odlučili su da napuste pokrajinsku Skupštinu. Oni su se 2. jula 1989. godine okupili ispred zgrade Skupštine Kosova u Prištini i na ulici usvojili ustavnu deklaraciju o nezavisnosti Kosova.
Isti delegati su 7. septembra u Kačaniku usvojili ustav Kosova i time postavili, kako tvrde, temelj nezavisnosti države Kosovo.

Glas javnosti: 15.03.2007.