OD KONZULATA DO CARSTVA
Državnim udarom od 18. brimera (novembar 1799 ) Bonaparta nameće zemlji konzulat.Kao prvi konzul (1802 ), ućvrščuje francuska osvajanja iz doba revolucije. Na unutrašnjem planu obezbjeđuje nacionalno pomirenje ( kraj Šuanskog pokreta, februar 1802 ), konkordat sa papom ( jul 1801 ), amnestiju emigrantima ( april 1802 ), reorganizuje, odnosno centralizuje administraciju, pravosuđe i finansije, završava pisanje i zakonika ( Code civil - code Napoleon) i daje zalet ekonomiji. Na spoljašnjem planu, primorava Austriju na mir ( sporazum Lunevila, 1801 ), a sa Velikom Britanijom sklapa mir u Amijenu (1802) čime se završava 10 godina ratovanja u Evropi. Rojalistička zavjera kadudala (1804) pruža mu izgovor za zahtjev senatu da ga proglasi carem Francuza. Papa Pije VII dolazi u Pariz da ga kruniše ( decembar 1804 ) pod imenom Napoleon I. Tako se car okružio novim plemstvom i ućutkao opoziciju.
OSVAJAČ
Postavljajući članove svoje porodice na prijestolja pokorenih zemalja , Napoleon nastavlja sa politikom osvajanja. Na čelu Velike armije hvata se u koštac sa moćnim evropskim silama, među kojima je Velika Britanija najogorčenija. Pošto je porazio Treću i Četvrtu koaliciju, nakon brilijantnih pobjeda kao što je bitka kod Austerica (1805), sklapa savezništvo sa Rusijom i postavlja kontinentalnu blokadu koja ima za cilj da uništi britansku trgovinu. Takva odluka ga primorava da pojača svoju dominaciju nad Evropom, a naročito svoju politiku aneksiju. Poslije Bečkog mira, potpisanog sa Austrijom (1809), poništava brak sa Žozefinom, sa kojom nije imao djece, i ženi se 1810 godine sa austrijskom nadvojvodkinjom Marijom Luizom. Rođenje njenog sina, kralja Rima ( budućeg Napoleona II ), 1811 označava vrhunac moći carstva.