Dosta sam se bavila ovom tematikom kako u srednjoj skoli tako i sad na faxu. Ne mogu da kazem ni da ni ne generalno, ali za neke konkretne slucajeve bih mogla da iznesem svoje misljenje.
Evo nekih istrazivanja i slucaja iz Engleske. Mozda se odlucite, mozda promenite misljenje....
Diana Pritty, majka dvoje djece umrla je krajem prošle sedmice u 45. godini života. Umrla je onako kako je najmanje željela i na način kojeg se najviše bojala - u užasnim bolovima, potpuno paralizovana od vrata nadolje, bez mogućnosti da govori ili kontroliše pokrete glavom. Umrla je u komi, od gušenja, iako su joj pluća bila potpuno zdrava. Umrla je samo dvije sedmice nakon što joj je Evropski sud za ljudska prava uništio svaku nadu da će njenom mužu biti dozvoljeno da joj asistira pri samoubistvu, koje je toliko željela, a za koje nije bila sposobna. Nekoliko dana prije nego što će dobiti konačnu odbijenicu, nakon duge borbe sa britanskim pravosuđem, po čijem je zakonu iz 1961. samoubistvo legalizirano (?!), ali se za pomoć pri samoubistvu može dobiti i 14 godina zatvora, dala je svoj posljednji intervju. Na pitanje novinara da li je i takav život koji živi, sa bolešću koja joj uništava nervne stanice, u invalidskim kolicima i bez istinske mogućnosti komunikacije sa porodicom, ipak bolji od smrti, na posebnom kompjuteru je otkucala: "Ja sam već mrtva."
Najveći apsurd je činjenica da se, paralelno sa njenom javnom borbom, u Velikoj Britaniji svakodnevno vrše potajne eutanazije. Afera koja je krajem prošlog vijeka uzdrmala Englesku, ali i Evropu, bilo je otkriće da većina doktora koristi metodu eutanazije da bi u pretrpanim engleskim bolnicama oslobodili nove krevete. Starijim pacijentima se, kako je izviješteno Evropskom sudu za ljudska prava (istom onom koji je odbio molitvu za smrt Diane Pritty), uskraćivala voda i hrana, što bi konačno dovodilo do dehidracije ili smrti od gladi. Nakon ovakvog otkrića uslijedilo je još gore: više od 12 posto ljekara u Evropi priznalo je da je jednom ili više puta bilo sudionikom eutanazije, a više od 60 posto njih svakodnevno sprovodi pasivnu "dobru smrt".
(preuzeto sa http://www.bhdani.com/arhiva/258/t25804.html )
GfK Centar za istraživanje tržišta u Hrvatskoj, marta 2003. godine u okviru redovnih mesečnih istraživanja javnog mnjenja prikupio je podatke o mišljenju građana o pomoći lekara da teško (neizlečivo) obolelim pacijentima omogući bržu smrt. Ispitano je 1000 ljudi. Na pitanje „Znate li šta je eutanazija“ (Slika 1.) 31 % ispitanika odgovorilo je sa ne, nije mi poznato, nikad čuo a 69% sa da, znam. Sa pojmom eutanazije više su upoznati građani iz gradova sa preko 100 000 stanovnika (83%), zatim osobe starosti od 25 do 34 godine (84%), građani srednjeg i visokog obrazovanja (84-94%) i osobe sa višim i visokim primanjem (80-92%). Sledeće pitanje odnosilo se na ocenu potrebe zakonskog regulisanja pitanja eutanazije, a glasilo je „Da li ste za to da se u zakonu o pravima pacijenata legalizuje primena eutanazije u Hrvatskoj, tj da se zakonski definišu uslovi kada se ona može primeniti“ (Slika 2.) 28% ispitanika smatra da eutanaziju ne treba legalizovati, 54 % je za legalizaciju a 18% je ostalo neopredeljeno. Pristalice zakonskog legalizovanja eutanazije više su prisutne među mlađim građanima - 18-34 godine (61-64%), kao i kod osoba sa visokim stepenom obrazovanja (63%). Građani stariji od 64 godine najmanje podržavaju legalizaciju eutanazije (37%).
(preuzeto sa http://www.gfk.hr/press/eutanazija.htm )
Apsolutno ću poštovati ljudski život od samog početka. I ni pod prijetnjom neću dopustiti da se iskoriste moja medicinska znanja suprotno zakonima humanosti. (Hipokratova zakletva)