Malo podataka o samoj kući, istorijatu, arhitekturi i ostalom, za sve one koje takve stvari zanimaju.
Kuću je 1907. godine u Kisačkoj ulici izgradio Miloš Marić (1875-1922), otac Mileve Marić - Ajnštajn (Titel 1875 - Cirih 1948 ). Marić je odlučio da na regulaciji Kisačke ulice sagradi porodičnu kuću sa tipičnim odlikama stambenog objekta, kakav su sebi početkom dvadesetog veka mogle obezbediti materijalno dobrostojeće porodice.
U novosadskom intelektualnom miljeu, kuća u Kisačkoj ulici broj 20 decenijama privlači pažnju kao znamenitost. Prvo zbog tvrdnje da je tokom 1905. i 1907. godine tu boravio Albert Anjnštajn (prilikom posete porodici Marić), a drugo što su pojedini istoričari – hroničari, sve više zainteresovani za život i naučni rad Mileve Marić, skretali pažnju na ovu kuću kao njen porodični dom koji je sa svojom porodicom posećivala.
Posle smrti roditelja, kuću Marića nasledile su Mileva Marić – Ajnštajn, koja je živela u Švajcarskoj i njena sestra Zorka. Posle sestrine smrti Mileva je brigu o ovoj nepokretnoj imovini poverila svojoj kumi Sidoniji Gajinov, koja je u njoj stanovala. Na osnovu zvaničnih dokumenata,kao vlasnici dela kuće upisani su dr Albert Ajnštajn iz SAD i Eduard Ajnštajn iz Švajcarske, potomci Mileve i Alberta Ajnštajna.
Povodom 100-godišnjice od rođenja Mileve Marić – Ajnštajn na kuću je 1975. godine postavljena spomen ploča sa tekstom: "U ovoj kući su boravili 1905. i 1907. godine Albert Ajnštajn tvorac teorije relativiteta i njegov naučni saradnik i supruga Mileva".
Međutim, kako je otac Mileve Marić – Ajnštajn bio iz Kaća gde je imao kuću i salaš, za koji je vezan i deo njenog detinjstva, a 1907. godine je izgradio novu kuću u Novom Sadu, nikako nije moguće za ovaj objekat vezivati navedeni Ajnštajnov boravak iz 1905. godine.
Visoko parterna kuća glavnom fasadom postavljena je na uličnu regulaciju i do nedavno je bila deo celine niza parternih kuća. U širok ulični deo i dva jednaka dvorišna krila kuće, smeštene su dve nejednake stambene jedinice, što je uslovilo i geometriju ulične fasade. Naime, asimetrično postavljen kolski prolaz (ajnfort) i ritam prozora, četiri na levoj i osam na desnoj strani, upravo su uslovljeni veličinom stanova. Veći, na desnoj strani, pripadao je porodici Marić. Kako je to bilo uobičajeno prilikom rešavanja funkcije stanovanja u parternim reprezentativnim objektima, sa ulice su se nalazili saloni i važnije sobe, a prostor ka dvorištu korišćen je za pomoćne sadržaje. Komunikacija za oba stana izvedena je iz ajnforta.
Kuća je zidana opekom na klasičan način, a niži dvoslivni krov pokriven je biber crepom. Posebna pažnja u projektovanju poklonjena je uređenju ulične fasade izvedene u neobaroknom stilu. Na njoj je dominantno rizalitno polje sa polukružno konstruisanim ulazom, koji je flankiran jakim kompozitnim pilastrima na visoko podignutim bazama. Nad ulazom je jednostavan zapis o vremenu gradnje, dok se horizontala nad njima završava nizom istaknutih volutastih konzola. Na prozorskim parapetima su pravougaona polja, a nad prozorima su naglašeni barokni frontovi sa po jednom ženskom maskom u središtu. Dekorativno je bogato obrađena horizontala krovnog nadzitka – tavanski otvori zatvoreni su devojačkim maskama i flankirani vegetabilnim ornamentima, a iznad njih izveden je tročlani friz. Slobodne ravne površine fasadnog zida, između dvokrilnih prozora i parapetnih polja, pokrivene su fasadnom opekom.
Ulazna kapija sa dva krila i zastakljenim polukružnim nadsvetlom, proizvod je neke od novosadskih stolarskih radionica koje su sledile tada vrlo tražene eklektičke uzore. Tako su na masivnim drvenim krilima zastupljena, gledano od dole na gore, kasetirana polja, sa prizmatičnim motivom, polukružni otvori sa malim kompozitnim pilastrima, trougaonim frontovima i izuvijanim gvozdenim giterima.
Kuća pre svega ima istorijski značaj kao porodični dom velike srpske naučnice, ali zgrada ima i stilsko – arhitektonski značaj kao tipičan primer građanskig neobaroknog objekta sa početka dvadesetog veka.
Iz knjige Donke Stančić „Novi Sad od kuće do kuće“