Jupiter
Sa svojim brojnim mesecima i nekoliko prstenova, sastav Jupitera je kao "mini Sunčev sistem".
Jupiter je najmasivnija planeta u našem Sunčevom sistemu, i svojom veličinom on nalikuje malenoj zvezdi.
Da je Jupiter bio pedeset do stotinu puta masivniji, on bi bio zvezda, a ne planeta.
07.10. 1610. godine dok je posmatrao nebo iz svojeg vrta u Padovi, u Italiji astronom Galileo Galilei je bio iznenađen što vidi četiri malene zvezde "blizu" Jupitera.
Otkrio je četiri najveća Jupiterova satelita. Oni se zovu, Io, Europa, Ganymede i Callisto.
Ukupno, ova četiri satelita danas su poznati i kao Galilejevi sateliti.
Galileo bi se zaprepastio koliko smo naučili o Jupiteru u proteklih 30 godina.
Mesec ( satelit ) Io je svemirsko telo sa najžešćom vulkanskom aktivnošću u sunčevom sistemu.
Ganymede je najveći Jupiterov satelit i ima svoje vlastito magnetno polje.
Pretpostavlja se da ispod zamrznute kore satelita Europa postoji vodeni okean.
Vodeni okean može takođe ležati i ispod smrznute kore satelita Calisto.
Tek 2001. godine astronomi su otkrili 11 novih satelita.
Jupiter sada službeno ima 39 satelita - najviše u celom sunčevom sistemu.
Mnogi manji sateliti Jupitera sigurno su asteroidi privučeni ogromnom gravitacijom planete.
U prvi mah kada ga gledamo Jupiter izgleda prugast.
Te pruge su tamni pojasevi i svetla područja, stvorena jakim istočno zapadnim vetrovima u gornjoj atmosferi Jupitera.
Unutar tih pojaseva i područja su olujni sistemi koji bjesne godinama.
Južna polulopta Great Red Spot (Velika crvena mrlja ) postoji najmanje 100 godina, a možda i duže kao što je Galileo i najavio pre skoro 400 godina.
Tri planete veličine Zemlje mogle bi se uklopiti u područje Južne polulopte - Veliku crvenu mrlju.
Jezgro Jupitera nije čvrsto, već je gusto, vruće i tekuce.
Pritisak u Jupiterovoj unutrašnjosti može biti 30 miliona puta veći nego pritisak na površini Zemlje.
Kako Jupiter rotira, ogromno magnetsko polje daje kao rezultat električno pražnjenje u tekućoj unutrašnjosti.
Zahvaćene unutar Jupiterove magnetosfere - područja u kojem linije magnetskog polja okružuju planetu od pola do pola - nalaze se dovoljno brze čestice.
One čine unutrašnje delove magnetosfere Jupitera najsmrtonosnijom radijacijom u okolini ijedne planete - kako za ljude tako i za električnu opremu
"Rep" magnetskog polja Jupitera - rastegnuo se iza planete - i izgleda poput solarnog vetra koji je prošao velikom brzinom, a bio je otkriven kada i Saturn.
Prstenovi Jupitera i satelita uklopljeni su u intenzivan pojas radijacije elektrona i iona zahvaćenih u magnetskom polju.
Svemirski brod Voyager 1 otkrio je 1979. godine prstenove Jupitera što je bilo veliko otkriće.
Glavni spljošten prsten i unutarnji prsten sličan oblaku nazvani halo ( aureola ), sastavljeni su od malenih tamnih čestica.
Treći prsten, znan kao paučinasti prsten zbog svoje prozirnosti zapravo su tri prstena sićušnih ostataka tri malena satelita.
To su Almathea, Thebe i Adrastea.
Sastav Jupiterovih prstenova možda se formirao pomoću prašine stvorene interplanetarnim meteorima koji su se sudarili sa četiri mala satelita.
Glavni prsten verovatno dolazi od malenog satelita Metisa.
U prosincu 1995. godine Svemirski brod NASE Galileo spustio je sondu u atmosferu Jupitera.
Noseći šest naucnih instrumenata, sonda je preživela ogroman pritisak i vrucinu skoro jedan sat, skupljajući prva izravna merenja atmosfere Jupitera.
To su bili prvi realni podaci o kemijskim sastojcima o gasnoj planeti.
Nakon spuštanja sonde, svemirski brod Galileo je počeo višegodišnju orbitu oko Jupitera, posmatrajući pojedine velike satelite iz bliske udaljenosti u više navrata.
