[BaneK]

KRIVIČNA prijava MUP Srbije i zahtev za sprovođenje istrage Specijalnog tužilaštva protiv bivšeg okružnog javnog tužioca Radeta Terzića sadrže slike odnosa i ponašanja određenih državnih organa koja su, na kraju, dovela i do ubistva srpskog premijera Zorana Đinđića. Reč je o odnosu prema vođama "zemunskog klana", koji su još te 2001. godine pokazali, da imaju jake "pokrovitelje" i mentore.

Čime su to zaslužili", odnosno da li su, koga i za koliko "kupili", takođe je predmet istrage. Jer, puštanje iz pritvora osumnjičene za brojne otmice i opraštanje krivice sasvim sigurno nije bila slučajnost.

Po izlasku iz pritvora, 9. septembra 2001. godine, Dušan Spasojević je činio sve da se slobode domognu i ostali pripadnici njegovog klana. To nije išlo jednostavno, pa je kao poslednji argument potegnuta i pobuna Jedinice za specijalne operacije. Ovaj segment je detaljno opisan u krivičnoj prijavi protiv Terzića:

- Prema navodima opštinskog tužioca Biljane Radovanović, tri dana uzastopno od 11. do 13. novembra 2001. njenu kancelariju posećivao je Rade Terzić sa zahtevom da se Četvrto opštinsko tužilaštvo saglasi sa predlogom branioca Mileta Lukovića da on bude pušten iz pritvora. U poslednjem razgovoru Terzić je, insistirajući na poštovanju njegovog naloga i puštanju Lukovića iz pritvora, pored ubeđivanja da u predmetu nema nikakvih dokaza protiv pomenutog vođe "zemunskog klana", krajnje oštro i ozbiljno napomenuo da tužilac Biljana Radovanović mora biti svesna šta se dešava u državi.

Terzić je tužiocu Radovanovićevoj objašnjavao da "gori država, da je u toku pobuna "crvenih beretki", da su oni istakli zahtev za smenom ministra Dušana Mihajlovića i puštanje iz pritvora Mileta Lukovića". Dodao je i da "oni mogu da naprave velike probleme u državi, ubeđujući je da iz tih razloga mora biti svesna svoje odgovornosti". Ovom razgovoru prisustvovao je i njen zamenik tužilac Mioljub Vitorović.

- Vitorović se usprotivio nalogu Okružnog tužioca Terzića da se pritvoreno lice pusti pod pritiskom pobune "beretki" i izrazio neslaganje sa njegovim tvrdnjama da u predmetu nema nikakvih dokaza koji bi teretili tu grupu - navodi se u prijavi. - Vitorović je još dodao da nema nagoveštaja niti indicija da je ta krivična dela počinila neka druga grupa, koju je uporno spominjao Terzić.

Ostajući čvrsto pri svom stavu da nema zakonskih osnova da se Luković pusti na slobodu, četvrti tužilac Radovanović i njen zamenik Vitorović zatražili su od Terzića obavezno uputstvo, kao nalog da vođa klana izađe iz pritvora. Po kuriru, 15. novembra 2001, Terzić je dostavio obavezno uputstvo (A. br. 667/01) u kome je naložio da se postupajući tužilac (u ovom slučaju je to bio Vitorović) saglasi sa braniocima o ukidanju pritvora, ali samo Lukovića.

Terzić je još u svom uputstvu zahtevao i da ga Četvrti opštinski tužilac usmeno obavesti o ispunjenju naloga. Po tada važećem Zakonu o Javnom tužilaštvu (iz 1991. godine) nije bila predviđena mogućnost da niži tužilac ulaže prigovor na obavezno uputstvo višeg tužioca, Biljana Radovanović je "preduzela odgovarajuće mere u skladu sa obaveznim uputstvom" i 19. novembra 2001. godine Luković se našao na slobodi.

Posle puštanja iz pritvora prvo Spasojevića, a potom i Lukovića, sudija Četvrtog opštinskog suda koji je sudio u tom predmetu "revoltirano i rezignirano izrazio je protest zbog puštanja Lukovića, pa je nameravao mimo stava tužilaštva da na slobodu pusti i druge pripadnike grupe, s obzirom na to da je već tada istraga skoro potpuno izgubila smisao".

- U tome se i uspelo, čime su širom otvorena vrata za nesmetano delovanje ove kriminalne grupe, čiji je vrhunac dostignut ubistvom predsednika Vlade dr Zorana Đinđića - navode se reči Mihajlovića u krivičnoj prijavi protiv Terzića.

večernje novosti